Todo tiene su final...
Vianeth, no quiero quitarte mucho de tu tiempo, la verdad es que te escribí por 2 motivos principales que quiero resolver antes de que viva arrepentido el resto de mi vida.
De todas formas, antes, no quiero que me respondas, no digo esto con la intención de que exista réplica, solo tenía que decírtelo.
Primero te quería dar las gracias, por todo eso que hiciste por mí, por todos los buenos momentos, por la buena compañía, porque creo que me enseñaste mucho de la vida misma.
Creo que te subestimé. A veces, cuando me hablabas de la vida, sentía que yo sabía más que tú, sentía que tus problemas yo podía resolverlos mejor que tú, sentía que mis consejos eran realmente útiles para ti. Ya con el tiempo me doy cuenta de lo equivocado que estuve contigo. No puedo decir que te entiendo, pero sé, en mi ignorancia, que hiciste bien. Hiciste bien en todas esas situaciones en las que me pediste ayuda y quizás no supe ayudarte.
También te quería dar las gracias porque durante mucho tiempo tuve en ti un pequeño refugio. Gracias por abrirme las puertas de tu cuarto, que aunque no era muy grande, sentía que tenía un hogar allí, donde podía olvidarme de mis problemas y ser solo tú y yo. Creo que también me enseñó mucho de la vida, yo siempre tuve muchas comodidades con mis padres y tú me enseñaste que no siempre será así. Aún le tengo mucho miedo a comprar o hablarle a alguien desconocido, pero al menos ahora ya sé como hacerlo. Espero que aún conserves mi cepillo de dientes.
También gracias por toda la paciencia que tuviste conmigo, yo era nuevo en eso del amor, y creo que supiste guiarme, con tropiezos en el camino, con problemas de por medio, pero al final estabas allí.
Asimismo, gracias porque, de alguna manera, sacabas lo mejor de mí, quizás lo mejor de mí para ti era una mierda, pero así yo lo sentía, en serio. Creo que hice cosas que nunca me hubiera imaginado hacer. Fueron cosas pequeñas, tal vez sí, eso queda en ti, pero para mí supusieron hazañas increíbles.
Y bueno, lo segundo que te quería decir, o más que decir, pedir.
Te quería pedir perdón, porque sé que no fui justo contigo, creo que no merecías el trato que te di después. De alguna manera, cada vez que te veía, se me venía a la cabeza todo lo malo que pasó, y no te mentiré, sentía mucho rencor y odio.
También te quería pedir perdón, porque ya sé que no fui lo que esperabas, no fui suficiente para ti. Realmente me sienta muy mal perder, ser un inútil, sentirme un fracasado, y creo que ese día fue lo único que sentí. Dicen que aceptar la derrota también es de valientes. Pero también dicen que uno no pierde lo que ama. Eso quedará en cada uno de nosotros.
Perdón también, por todo el daño que te causé, realmente no puedo decir mucho de esto porque ni tú ni yo queremos recordar algo de eso.
Para terminar con este perdón, solo te quería decir que todo lo que hice por ti, lo hice con mis mejores intenciones, con lo más que tenía para darte. Quizás no fue suficiente para ti, lo entiendo, pero nunca dudes en que todo lo que hice fue de verdad y por amor.
No sé que nos deparará el fututo, no sé que tan lejos estemos uno del otro de acá 5, 10, 20 años. Quizás y alguno de nosotros ya no se encuentre en este plano. Solo sé que no quiero vivir odiándote toda la vida ni tampocoo quiero vivir con la culpa de no haber podido pedír perdón.
Así que, si yo me encuentro en África y tú en Asia, solo quiero que sepas que me quedo con lo mejor que me pudiste dar, y que ya dejé atrás todo ese odio infustificado, que me quedó con tu sabiduría y enseñanzas de vida.
Siempre formarás parte de mi vida, incluso si yo no lo quisiera así, porque fuiste mi primera vez en muchas cosas, y estoy muy feliz de que haya sido así. Quiera o no, ocuparás un espacio en mi pobre memoria hasta el día que ya no esté aquí.
También te quería decir que te tengo un profundo respeto y admiración por todo lo que viviste, por todo lo que pasaste, y por todo lo que superaste. Claramente yo no habría podido hacer todo eso. Y bueno, auqnue no lo creas, tus victorias eran mis victorias también. No sé si realmente suene bien decir esto, pero me sentía orgulloso de tenerte a mi lado. Siento mucho que no se haya notado.
Me da mucha pena que todo esto se quede en palabras escritas y que no pueda ser demostrable. Espero que puedas confiar en mi palabra por esta última vez.
Quizás no te mire nunca a la cara, quizás no te vuelva a hablar en persona, pero esto es lo que realmente siento.
Espero que este texto no te haga más daño del que hice en algún momento. Entiendo también que no creas nada de lo que leas aquí, pero estos días me he estado sintiendo muy miserable y yo sé que es por todo esto. De verdad, lo siento.
Te dejo un extracto de mis pensamientos por allá en el lejano 2024:
"19 de julio, 2024
Intentar
0:00
No sé lo que es intentar.
Nunca lo he intentado, nunca. Realmente le tengo miedo a todo, es difícil para mí. No quiero cagarla con ella, ¿y si mi inexperiencia en el amor hace que terminemos mal?
Ay, no sé, Mario, pero que ha sido de todo lo que ha pasado, parece que sea aleja cuando trato de acercarme. ¿Vas a seguir intentando o vas a aceptar la derrota?
Trágame tierra, y sé leve conmigo, por favor."
https://open.spotify.com/intl-es/track/1QnyViGz9meeNthicq0kjP?si=6a1a569405fe47db
Mario
«.sááááá á á á ám secev lim oerc et oy oveun ed oev et is euQ
...hhhhho eeeeeetnerefid nat lam nu ,etnem im ne adaparta átse euq anipse anu sere úT
.raaama led oicifo le ne oiriled nu ,saaaanabás sim ne sasor sut ed sahcum yaaaaah Y
...ooooodnasnep it ne evutsE
.neeeeeib aíranimret on otse euq ojid em y ótnorfnoc em ím a ,asinroc al ne odnoh ogiac y asirp atnat noc ,ognoporp em Y .asirb ut otneis ,oooootnot nu yoS .azire em leip ut ,otneis ol y asirnos ut ,otnorp ed éiciracA»
¿Recuerdas? https://youtu.be/BJSCBSx-H3Q?si=qjwnIQEak2KmZIPP
Comentarios
Publicar un comentario